Lees ’n uittreksel uit Liefde onbeperk deur Luné Olivier

Liefde onbeperk deur Luné Olivier is ons Oktober boek van die maand:

Lelanie Ferris wil nie ’n romanse aanknoop tydens haar vakansie in die Kaap nie. Maar Dian Bergh toor behoorlik met haar sintuie. Is sy reg om aan te beweeg ná ’n groot ontnugtering? Wie is die blondine wat om elke hoek en draai Dian se aandag probeer trek? En watter rol speel hy in ’n saak van korrupsie wat haar firma moet ondersoek?

Hier is ‘n uittreksel as proestukkie uit hierdie heerlike liefdesroman:


Lelanie stap seelangs met ’n groot sonhoed op haar kop, haar kamera in sy slingertas oor haar skouer. Die son streel warm oor haar vel. Clifton het darem die mooiste strande.

Haar susters dink sy is simpel om alleen te kom vakansie hou, maar sy geniet dit. Afgesien van Rozanne, ken sy niemand in die Kaap nie. En sy het nou die aand net saam met haar universiteitsvriendin gaan kuier omdat dit ongeskik sou wees om nie by haar ’n draai te gemaak het nie. Eintlik wil sy alleen wees.

Sy glimlag. Hulle drie sussies is baie verskillend, maar sy is baie lief vir hulle. As sy klaar vakansie gehou het, moet sy weer by hulle elkeen ’n draai gaan maak: By haar ousus Landie op Potch, by kleinsus Leonie in Johannesburg en by haar ouers in Pietermaritzburg. Maar eers het sy dié wegbreek alleen bitter nodig gehad. Haar hond Raffie se dood het ou wonde weer oopgekrap. Sy het nie net ’n wonderlike maat verloor nie, maar dit was ook die laaste band wat sy met Geoffrey gehad het. Hulle het Raffie nog saam gekoop terwyl hulle verloof was.

Hartseer wil-wil haar oorval, maar ’n hond se geblaf ruk haar terug na die werklikheid. Sy kyk hoe ’n bejaarde egpaar met hul hond verbystap. Sy neem ’n paar foto’s van die strand totdat sy tevrede is dat sy die skoonheid daarvan vasgevang het.

Toe sy weer naby die gastehuis kom, hoor sy die gedreun van stemme soos die mense in die vol restaurant gesels. Die glasdeure staan oop en sy kan binnetoe kyk.

Daar is hy . . . Dian! Die fris geboude man wat haar vanoggend in sy sterk arms vasgehou het.

Hy is diep in gesprek met ’n mooi vrou in ’n snyerspakkie, met ’n moderne, vierkantige bril en kort blonde hare, netjies gestileer. Haar klokhelder lag klink op saam met sy lae, diep ene.

Sy weet nie hoe lank sy na hulle gestaan en staar het nie, maar die volgende oomblik kyk hy reguit in haar rigting. Sy glimlag verleë, maar kan haarself nog nie sover kry om weg te kyk nie.

Die blondine raak aan sy arm om sy aandag weer te kry.

Met brandende wange begin Lelanie vinnig aanstap. Nes sy gedink het. Die vent het ’n meisie en hy nooi haar sowaar uit om saam met hom lepel te lê!

Hoekom sou sy hoegenaamd omgee? Tannie Rosa het gesê hy vertrek vanoggend. Sy moet van hom vergeet en haar welverdiende vakansie geniet. Sy gaan net gou terug kamer toe, dan wil sy bo-op Tafelberg ’n glasie eg Kaapse wyn gaan drink.

Die berg bied ’n asemrowende uitsig oor stad en see. Lelanie probeer haar bes om dit met haar kamera vas te vang, maar niks kan reg aan die oorweldigende atmosfeer laat geskied nie. Die wêreld aan jou voete. Rus vir ’n mens se siel sodat jy weer vir alles kans sien. Eers na ’n pitabroodjie en ’n glasie koel witwyn stap Lelanie tydsaam terug na die stasie van die kabelkarretjie. Nou kan sy ook sê sy was bo-op Tafelberg. Terug op die grond, klim sy in die gehuurde motor en vleg dan deur die middagverkeer na Charla’s toe.

Op pad na haar kamer bewonder sy eers weer die uitsig. Sy sal sowaar aan hierdie plek verslaaf kan raak. Toe sy by kamer 106 verbyloop, sien sy dat die ses reggemaak is.

Wat sy nou nodig het, is ietsie koels vir die keel en lyf. Vandag is die dag dat sy die gastehuis se privaat swembad op die proef gaan stel om haar in die warm Februarie-son af te koel. Skaars minute later is sy gereed met ’n handdoek in die hand en haar strandsak, met sonroom, haar sonbril en ’n boek, oor haar skouer.

Sy bestel ’n cocktail vanaf die restaurant. Hoekom nie?

Drankie omhoog in haar een hand, klim sy in die swembad.

Sjoe, die weerkaatsing van die son op die water is byna verblindend. Sy moet regtig maar haar sonbril opsit. Sy klim weer uit om dit in haar strandsak op die lêstoel te gaan haal, maar toe sy opkyk, staan hy voor haar: die man met wie sy per ongeluk ’n bed gedeel het.

Wat maak hy nog hier?

Hy kom nader. “Dit is nou ’n verrassing. Ek het gewonder waarmee jy jou die hele dag besig gehou het.”

Aarde sluk my in! Sy het nie gedink sy sal hom weer sien nie.

“Ek, uhm, ek was op Tafelberg. Ek dog jy teken vandag uit?” Lelanie klink meer kortaf as wat sy bedoel het, want sy kan die man nie in die oë kyk nie.

“Omstandighede buite my beheer,” antwoord hy in daardie diep, lui stem.

Sy ruk haar reg en kyk hom vierkantig in die oë. In die daglig lyk hy selfs aantrekliker en sy oë groener as vroeër vanoggend. Dit ontsenu haar van voor af.

Hy kyk haar goedkeurend op en af.


Koop dit nou! Takealot Loot Raru Amazon (kindle) | MySubs (digitaal)

Lees ’n uittreksel uit Omdat jy jy is deur Elsa Winckler

Omdat jy jy is deur Elsa Winckler is ons September boek van die maand:

Kathleen en haar susters erf elk vyf miljoen rand van hul tante Peet, mits hulle elkeen ’n maand in haar huis op Greyton bly. Kathleen is eerste aan die beurt, maar sy het nie kon raai dat ’n mooi man met viooltjieblou oë die kothuis agter die huis sou huur nie. Gou broei meer as goeie buurmanskap tussen haar en Steyn Erasmus . . .

Lees ‘n uittreksel:


Sy doen haar bes om nie na sy bykans ontblote bolyf te kyk nie, maar die prentjie van ’n baie sexy six-pack gaan sy nog lank onthou.

“Steyn?” vra sy en raak versigtig aan sy arm. Hy voel warm. “Steyn!” roep sy en dié keer skud sy sy arm.

“Wat de hel?” kreun hy en laat sak sy arm. Sy oë is bloedbelope en die donker kringe onder sy oë meer prominent as gisteraand.

Sy druk ’n hand teen sy voorkop. Hy is vuurwarm. Leen is nie ’n dokter nie, maar sy het nie ’n mediese graad nodig om te weet die man het koors nie.

“Het jy pyn?” vra sy. “Het jy iets in jou sak wat jy kan drink?”

Hy staar verdwaas na haar.

“Ek is Kathleen. Jy is in die kothuis van my . . . agter die huis waar ek bly. Op Greyton?”

“Die mooi girl,” prewel hy, steek sy hand uit en vat aan haar poniestert wat oor haar skouer hang. Hy glimlag skeef. “Gedink dis sag.” Sy hand val terug en sy oë gaan weer toe.

Sy trek haar asem vinnig in en staan regop. Lawwe skoenlappers fladder op haar maag. Die man yl, hy dink seker sy is iemand anders. Die mooi girl? Sy is nie onaardig nie, maar beslis nie die tipe oor wie digters odes sal skryf nie. Ja-nee, hy verwar haar beslis met iemand anders.

“Steyn, het jy pille in jou sak?” vra sy weer, maar sy arm het weer oor sy oë geval.

Sy draai weg en gaan haal die sak op die stoep. Terug langs hom, rits sy die sak oop.

“Steyn, ek gaan in jou sak krap, oukei?” gesels sy terwyl sy soek na pille of iets wat soos medikasie lyk.

’n Selfoon lui. Dis nie hare nie. Kathleen staak haar soekery na die pille en kyk rond waar die foon is wat lui. Onder die bank waarop Steyn lê, kry sy die selfoon. Dit moes uit sy sak geval het toe hy op die bank gaan lê het.

Dis “Ma” wat bel. Sy huiwer net ’n oomblik voordat sy antwoord. Sy ma sal hopelik weet of hy pille het wat hy kan drink.

“Hallo,” groet sy.

Dis stil aan die ander kant van die foon.

“My naam is Kathleen Mulder. Is u mevrou Erasmus?”

“Ja,” sê ’n vrouestem onseker. “Ek het my seun probeer bel? Is hy oukei? Het iets met hom gebeur? Waar is hy?” Die stem klink al meer bekommerd met elke vraag.

“Hy huur die kothuis agter my tante . . . agter die huis waarin ek bly. Op Greyton?”

“Greyton? Hoekom sou hy soontoe gaan? Waar lê Greyton nou weer? Is hy oukei?”

Kathleen kyk af na waar Steyn nog doodstil lê.

“Greyton is in die Overberg, so ’n uur of wat uit Kaapstad. Ek . . . dink u seun is oukei, maar hy het dalk koors . . .”

“As ek my sonde nie ontsien nie!” roep die vrouestem aan die ander kant gefrustreer uit. “Tipies! Hy is deur twee operasies. Daai ellendige fiets van hom! Ek het voorgestel hy kom bly by my totdat hy weer op die been is, maar nee. Hy is so hardekwas. Gerard, sy goeie vriend en huisdokter, het gesê hy is ook heeltemal oorwerk en moet homself ’n maand kans gee om heeltemal te herstel. Maar wat doen hy? Klim met sy seer arm in ’n motor en ry na Timboektoe. Hy het nou wel ’n outomatiese motor, maar hoe stom-onnoselik kan ’n mens wees? Oe, mansmense maak my so kwaad, hulle . . .”

En die stem klim weer ’n paar oktawe terwyl sy mans se baie tekortkominge lys. Kathleen is nie heeltemal seker hoe om die situasie te hanteer nie. Wat sy wel weet, is dat die man voor haar so gou moontlik iets moet inkry vir sy koors.

“Mevrou Erasmus,” onderbreek sy die tirade. “Uhm, dis Greyton, nie Timboektoe nie. Ek wil in sy sak kyk of hy iets het vir koors. Ek . . . ek sal hom sê u het gebel.”

“Jy kan ook vir hom sê ek en die meisiekinders kom so gou moontlik. Ons ry van die Kaap af en ek is nie presies seker hoe lank dit gaan neem nie. Sal jy asseblief intussen kan kyk dat hy vloeistof inkry? Hy het so ’n stokou blou badkamersak van sy pa waaraan hy steeds vasklou, kyk of jy dit kry. Hy het baie swaar gekry ná my man se dood en . . . Ek dwaal al weer af. As hy enige medikasie by hom het, behoort dit daarin te wees. Ek sal in elk geval weer ’n voorskrif by die dokter kry. Ek moes geweet het daar is moeilikheid toe hy nie gister my oproep beantwoord nie. Hy stuur toe net ’n boodskap vir sy ma, bid jou aan.”

Kathleen kan nie help om te glimlag vir die vrou nie. Sy is baie verontwaardig en dis duidelik sy is baie betrokke by haar seun. Wie die “meisiekinders” is wat gaan saamkom, sal sy moet wag om te sien.


Omdat jy jy is deur Elsa Winckler is ons September boek van die maand.

Koop dit nou! MySubs | Takealot | Loot | Raru | Amazon (Kindle)

Lees ’n uittreksel uit Pad na Geluk deur Moryn Hanzen

Nina, ‘n stadsmeisie in murg en been, sou nooit kon raai dat die pad na die plaas Geluk haar ook na oom Chris se kleinseun, Ian, sou neem nie – die aantreklikste man wat sy nog ooit gesien het. Vir die eerste keer in haar lewe kry ’n man dit reg om haar voete onder haar uit te slaan. Maar ’n verhouding tussen hulle sal tog nooit werk nie . . . of hoe?

Vir ‘n voorsmakie van Moryn Hanzen se heerlike plaasromanse, lees ‘n uittreksel uit Pad na Geluk:


“Hoe het jy geweet ek is hier?” vra sy tussen stywe lippe deur. Die koel water voel skielik yskoud teen haar grotendeels ontblote liggaam.

“In die eerste plek het ek jou klere al van ver af oor die windpomp sien hang. Jy weet, as ’n mens die veld en jou omgewing goed ken, trek iets wat nie daar hoort nie, soos daardie wit klere byvoorbeeld, onmiddellik die aandag. En selfs al het jy jou klere beter weggesteek, is ek bevrees Tjoppie sou steeds jou teenwoordigheid verraai het.”

Nina kyk vraend na Ian.

“Sy kom nooit alleen hiernatoe nie en meestal ook net saam met iemand waarvan sy besonder baie hou, so jy kan nogal regtig geëerd voel dat ons troetelvark jou vergesel het.”

Nina beweeg so ongemerk moontlik al verder van Ian af weg terwyl sy wonder hoe lank sy nog sal moet watertrap. Vervlaks, haar hart kan gerus bedaar.

Ian bly staan aan die vlakker kant, die water tot net bokant sy middellyf. Die son blink op sy nat, bruingebrande bolyf. Sy weet nie wat hy alles uitgetrek het terwyl haar rug gedraai was nie. Vir al wat sy weet, is hy ook net in sy onderklere. Sy hoop in elk geval dat hy minstens dít aanhet.

Nina het ’n stryd om haar oë van Ian af te hou. Sy bevind haar nou aan die diep kant waar die water ver oor haar kop sal wees. Sy bly egter dapper watertrap terwyl hy haar met ’n onpeilbare uitdrukking in die oog hou.

“As ek geweet het jy wil kom swem, het ek vroeër huis toe gekom om by jou aan te sluit,” terg hy haar. “Jy moet my laat weet wanneer jy weer sulke planne het. Die dam daar naby die huis is eintlik baie groter en skoner as hierdie een.”

Die volgende oomblik kramp Nina se kuit met mening sodat sy met ’n uitroep onder die water verdwyn. Sy kan hoor hoe Ian met sterk hale nader swem. Nina se asem raak gevaarlik min. Hoekom help hy haar nie? Haar skamele onderklere is op hierdie oomblik ’n bysaak.

Ian kry haar aan die arm beet en trek haar geleidelik saam met hom na die oppervlak. Die volgende oomblik vat hy haar met mening vas en druk Nina se lyf teen hom vas.

Die sensasie wat sy harde liggaam so skielik teen haar eie veroorsaak, laat haar ophou spartel. Nina is maar net te bewus van Ian se gespierde bene rakelings teen hare.

Uiteindelik is hulle koppe bo die water en swem hy met haar na die vlak kant terwyl sy na haar asem hyg.

“My kuit . . . kramp.” Sy klou om lewe en dood aan hom vas toe hulle eindelik styf teen mekaar aan die vlak kant staan.

“Ontspan, meisie, ontspan. Alles is oukei.” Met sy een arm nog om haar lyf, vat hy haar been met sy ander hand vas en trek dit langs sy lyf op sodat hy haar kuit kan bykom om dit te masseer. “Dié een?”

Sy byt op haar tande en knik net woordeloos.

Na ’n rukkie voel Nina hoe die ergste spanning en skok begin skietgee. Ian se warm hand het die kramp uitgevryf. Die hitte van sy liggaam so intiem teen hare dring gloeiend tot haar deur.

“Dankie, dis . . . dit is nie meer seer nie,” kry sy uit, en hy laat haar been stadig terugsak.

Ondanks haar netelige situasie, stu ’n gevoel van algehele veiligheid deur Nina waar sy in Ian se stewig omhelsing staan. Haar knieë is erg bewerig. As hy van haar af moet wegstaan, sal hy haar in haar nat onderklere sien en sal sy sowaar sterf!

Haar vingers klou nog stywer om sy rug vas.

“Nina?” kom dit sag bokant haar kop.

“Ja?” antwoord sy onseker terwyl sy na sy ritmiese hartklop onder haar oor luister.

“Waarom was jy vanoggend ontsteld? Jou ouma het vertel van die pofadder wat julle in die veld gekry het. Was dit die skok?”

“Ek . . . Seker, ja,” antwoord sy, skielik self nie meer seker hoekom alles haar so oorweldig het nie. Sy voel hoe sy arms nog ’n aks stywer om haar span. So salig moet dit wees om iemand te hê wat jou vreugde en jou kommer met jou deel.

Onverwags laat Ian vir Nina gaan en keer hy sy rug op haar. Met ’n sagte, skor stem beveel hy haar om uit te klim en aan te trek.

Nina laat nie op haar wag nie. Bewerig, maar so gou as moontlik kry sy die rand van die dam beet en klouter daaroor.

“Gebruik my hemp om jou mee af te droog,” kom dit sag vanuit die dam.

Sy sluip om na waar hy sy hemp uitgetrek het en klem dit soos ’n kleinood teen haar bors vas terwyl sy Ian se nou reeds bekende skoon, manlike reuk inasem. Vinnig droog sy die ergste nattigheid daarmee af terwyl sy wonder waarom hy so stil geraak het.

Sy trek blitsig aan en loer oor die rand. Haar oë speel ’n paar sekondes oor die man wat nou rustig met geslote oë op sy rug dryf. Hoe dankbaar is sy dat hy nie ’n paar minute vroeër opgedaag het terwyl sy dieselfde gedoen het nie. Sy kan nie anders as om sy perfekte liggaam te bewonder nie. Hy het darem sy kortbroek aangehou, sien sy. Maar dit is steeds genoeg om haar pols gevaarlik te laat versnel. Wat doen hierdie man aan haar?

Natuurlik is dit niks anders as fisieke aantrekkingskrag nie.

Sy skud Ian se hemp ’n paar keer uit om van die ergste water ontslae te raak en hang dit oor die dam se rand.

Op die ingewing van die oomblik spat sy speels ’n paar druppels na sy ontspanne gesig, met die lippe effens oop. Is dit hoe hy lyk wanneer hy slaap?

Hy skrik en lag toe hy in haar gesig bokant die rand van die dam vaskyk.

Vir ’n oomblik het sy mond so weerloos gelyk.


Pad na Geluk  deur Moryn Hanzen is NB-Uitgewers se Augustus boek van die maand.

Koop dit nou! Takealot | Loot | Leserskring | Graffiti | MySubs (digitaal) | Raru | Amazon Kindle 

Lees ’n uittreksel uit Van sorg na liefde deur Malene Breytenbach

Van sorg na liefde deur Malene Breytenbach is NB-Liefdesverhale se Mei boek van die maand:

Ná ’n liefdesteleurstelling gaan werk Mia de Villiers as ’n versorger op die eiland van Jersey. Sy kom goed met haar werkgewer, die weduwee Sarah de Lisle, oor die weg, maar met dié se seun, Jean, sit sy vas. Jean insinueer dat sy gekom het om ’n ryk man te vang en Mia vererg haar. Dink hy sy is ’n trofeemeisie wat deur rykdom beïndruk word? Hy is uiters aantreklik, maar sy swig nie voor ’n rokjagter nie. Al wys hy gaandeweg sy sagter kant ….

Lees ‘n uittreksel uit hierdie lekkerlees-liefdesverhaal:


Die Bentley hou voor die huis se deur stil. Mia is verlig dat John nou die rolstoel uit die kattebak kan haal en Sarah help om daarin te klim. Sy wou dit nooit laat blyk nie, maar dit was altyd besonder swaar om op te tel. Die werksmense wat die voorbereiding vir die fees moes doen, is reeds weg. Mia wonder of Jean al gekom het. Teen dié tyd behoort hy darem hier te wees.

Toe hulle by die huis ingaan, kyk sy verwonderd rond. Oral is vase met blomme en die meubels is geskuif. Daar is versierings en dit lyk feestelik. Hulle gaan kyk na die groot eetkamer en sien dat dit reggemaak is vir baie mense. Op die tafels is eetgerei en servette uitgepak. Net die kos moet nog kom. Skitterblink glase is al uitgepak, maar die drank is nog nie daar nie. Assistente en kelners wat Etienne gehuur het, loop heen en weer van die kombuis na die eetkamer. Oral is stoele in groepe uitgesit.

Die groot salon lyk asof dit reggemaak is vir mense om te dans. Die orkeslede is reeds daar op ’n verhogie. Almal dra swart pakke met wit strikdasse. Twee is besig om viole in te stem, een toets die klavier en ’n ander een sit by die tromme. Hier word nie sommer opnames of ’n deejay gebruik nie, dink Mia. Nee, die orkeslede kom in lewende lywe, met instrumente en bladmusiek. Dit is ouwêrelds elegant.

Barnes loop daar rond met ’n kritiese gesig asof hy alles moet goedkeur. Hy kom nader gehaas. “Lyk dit goed, mevrou?”

“Absoluut,” sê Sarah. “Dit lyk asof alles onder beheer is. Kom ons gaan boontoe, Mia. Ek moet eers ’n rukkie rus voordat die partytjie begin.”

Sy ry met die hyser op en Mia volg. Eers help sy Sarah om gemaklik met ’n nekkussing op haar bed te gaan lê, sodat sy nie haar hare druk nie, toe gaan sy na haar kamer. Sy is net binne, toe steek sy vas. Nie oor Sylvester lekker uitgestrek op haar bed lê nie, maar oor die langwerpige boks met ’n silwer lint en strik om, wat langs hom lê.

“Hallo, weet jy wie het dit gebring?” vra sy vir die kat, wat met lui skrefiesoë na haar kyk. “Ek wens jy kon praat.”

Daar is ’n kaartjie met die woorde: Vir vanaand. Met geen naam by nie.

Hierdie geskenk kom sekerlik van Sarah af. Wat kan dit wees? Sy maak die silwer strik los, verwyder die lint en maak die boks oop. Mia snak na asem. In sneespapier is iets opgevou. Dit is smaraggroen en lyk asof dit van sy gemaak is. Met bewende hande tel sy dit uit. Dit is ’n rok in haar grootte met ’n eenvoudige, dog uiters elegante snit.

Sy hou dit voor haar en kyk in die spieël. Dit is so mooi dat sy lank daarna staar. Watter goeie smaak het Sarah tog! Sy het ook die grootte reg geraai. Fairy godmother, dink sy, en glimlag. Hoe dierbaar van haar werkgewer om aan so iets te dink. Sy het juis gewonder of sy enigsins na die partytjie gaan.

Nou weet sy, sy is tog genooi. Normaalweg sou sy nie sommer so ’n geskenk kon aanvaar nie, maar sy het reeds agtergekom dat dit vir Sarah lekker is om vir haar goed te gee.

Die mense word vanaf sewe-uur verwag. Sarah het ’n uur lank gaan rus, maar daarna moet Mia haar help aantrek en voorberei. Sy gaan bad eers, versigtig om nie haar hare nat te maak nie. Daarna grimeer sy liggies, kam deur haar hare en trek die rok aan. Sy staan voor die spieël en staar na haar beeld. Die rok pas haar soos die spreekwoordelike handskoen. Vlei eintlik haar figuur. Dit is ongetwyfeld ’n baie duur boetiek- rok en die etiket is Frans. Dit laat haar oë groen skitter en steek treffend af teen haar hare. Sy het nie gedink sy kan ooit so mooi lyk nie.

“Hallo, wie is jy?” lag sy. “Aspoestertjie in haar balrok wat die goeie fee vir haar getoor het?”

Gelukkig het sy ’n paar swart hoëpolvy-blink- leersandale saamgebring vir die wis en onwis. Dit pas by haar een swart aandrok wat sy ingepak het. Nou pas dit darem by dié rok wat net bokant haar knieë eindig. Haar kuite vertoon mooi as sy sulke stiletto’s dra.

Sy gaan na Sarah se suite. Toe sy inloop, klap Sarah haar hande. “Jy lyk beeldskoon, Mia.”

Mia bloos, maar sy voel gevlei. “Baie dankie, mevrou. Ek waardeer dit regtig.”

Sy help Sarah om ’n splinternuwe silwergrys rok en silwer skoene aan te trek. Sarah grimeer haar eie gesig. Daarna spuit sy parfuum aan haar self.

“Kom hier,” sê sy, en spuit van die parfuum aan Mia ook.

Sy maak haar laai oop en haal ’n juweelkissie uit. Mia moet haar help om diamante aan haar ore vas te maak, ’n eenvoudige diamanthalssnoer om haar nek vas te maak en ringe en ’n diamantarmband aan te sit.

“My man het vir my al dié juwele gegee,” sê sy. “Jean het dit uit die kluis gaan haal. Daar is iets wat ek wil hê jy moet dra. Jy kan dit vanaand leen om by jou mooi rok te pas. Dit het aan Bienne behoort.”

Sy haal ’n paar fyn diamantoorkrabbers uit en ’n goue kettinkie waaraan een diamant vas is.

“Toe, sit dit aan. Ek wil sien hoe dit lyk.”

Mia is skoon oorstelp. Wat ’n pragtige gebaar om haar lieflingdogter se juwele vir haar te gee om te dra. Sy kry eintlik trane in haar oë wat sy vinnig moet wegknipper. Sy maak die diamante aan haar ore vas en die hanger om haar nek.

“Nou lyk dit perfek afgerond,” glimlag Sarah. Mia sien dat sy ook trane in haar oë het. Sy druk haar skouer en sê hees: “Dankie dat mevrou so goed is vir my.”

“My liewe kind, jy is goed vir my. Nou toe, ons mag nie ons grimering afhuil nie. Neem my af, sodat ek kan help om die mense te ontvang.”

Jean verjaar en sy sal hom moet gelukwens, dink Mia. As sy aan hom dink, raak haar arme hart en lyf skoon oorstuur. Sy mag nie een oomblik vergeet dat hy ’n arrogante ryk man is nie, met ’n beeldskone trofeemeisie aan wie hy waarskynlik binnekort verloof sal raak.


Koop dit nou!  Raru | Graffiti Takealot (eboek) | Amazon (eboek) | MySubs

Lees ’n uittreksel uit ’n Muse vir Tess deur Lucille du Toit

n Muse vir Tess deur Lucille du Toit is NB-Liefdesverhale se Maart boek van die maand:

’n Tandartsstoel is die laaste plek waar Tessa Meyer verwag het om haar muse teë te kom toe sy weer begin skilder het, maar een kyk in dokter Jan-Daniel Vermeulen se oë en skielik het sy inspirasie. Sy kan egter nie romanties by die mooi man betrokke raak nie. Haar skeisaak moet afgehandel word en haar dogters sukkel reeds om dit te aanvaar …

Lees ‘n uittreksel uit hierdie heerlike liefdesverhaal:


Op die stoep wys Jan-Daniel sy moet langs hom kom sit.

“Ek hoop nie jy gee om nie, maar Mia is besig om van Prinses ’n regte prinses te maak. Sy bad haar . . . in jou wasbak.” Tess huiwer voor sy sit. Sy is nie seker of dit ’n goeie idee is om so naby aan hom te wees nie. Dit voel asof haar lyf nie wil doen wat haar kop voorskryf nie. Toe Tess uiteindelik haar sit so ’n entjie van hom af kry, hou hy vir haar ’n glas sjerrie.

“Natuurlik nie. Ek is eintlik dankbaar. Ek het nie kans gesien om dit te doen nie.” Hy glimlag. “Jy weet, ek wou die hond eintlik net gehad het om vir … e … Lien te irriteer. En toe is sy sowaar bly daaroor. Haar nuwe liefde het blykbaar katte wat honde nie kan verdra nie.”

“Dit klink amper soos my eks. Ek dink net dit is eerder hy wat honde nie kan verdra nie.” Tess lag.

Jan-Daniel stik effens in sy sjerrie. “Jy sal maak dat ek môre my eks se hond vir haar gaan teruggee. Dalk voel haar ou ook so en bewys ek hom eintlik ’n guns deur die hond hier te hou.” Jan-Daniel teug aan sy sjerrie.

“Voel dit nie vir jou of alles net perfek vir jou eks en die man uitwerk en niks vir jouself nie?” Tess byt op haar lip.

“Ek tob nie meer daaroor nie. As ek nie goed genoeg was vir haar nie, is ek dalk goed genoeg vir iemand . . . anders.”

Voordat Tess besef wat gebeur, het Jan-Daniel haar been oor syne getrek. Sy sit verskrik orent asof iemand ’n pistool teen haar slaap druk. Wat maak die man nou?

“Ekskuus,” sê hy, maar hou haar been op syne. Tess kan elke druppel bloed in haar are hoor bruis. “Mag van die gewoonte. Ek het dit altyd vir my vrou gedoen na ’n lang dag.” Hy hou sy hande in die lug asof hy oorgee.

Tess kry haar been nie geroer nie. Dit lê net daar op die man se harde, gespierde bobeen. Sy is verlig sy het nie ’n rok aan nie.

“Gee jy om?” vra hy, maar hy glip al klaar haar skoen af voordat sy kan keer. Jan-Daniel se sterk hande neem oor en Tess vergeet van haar skaamte. Die manier hoe sy hande sorgvuldig om haar moeë voete vou, voel fantasties.

“Hmm, ek weet regtig nie wat jou eks nou sonder jou doen nie.” Die woorde vlieg by Tess se mond uit voordat sy dit kan keer.

’n Lag laat Jan-Daniel se lyf ruk. “Ek ook nie,” spot hy, maar dan skuif daar ’n gordyn van erns oor sy gelaat. “Het Tian jou nooit bederf nie?”

Tess trek haar skouers op. Sy kan dit nie teenoor ’n vreemdeling erken nie, maar soms het dit vir haar gevoel asof hy haar aspris seermaak. Asof haar trane hom die grootste vreugde gegee het. Niks wat sy gedoen het, kon sy liefde verdien nie. En toe bevestig hy dit deur haar vir ’n ander vrou te los.

Skielik is dit asof iemand ’n skakelaar in haar brein laat klik, en Tess lag: “Jy weet, noudat ek daaraan dink . . . ek moes eintlik ’n groot rooi strik om Tian gedraai het vir Sulien, die vrou vir wie hy my gelos het, en vir haar ’n pragtige dankiesê-brief geskryf het. Ek besef nou net ek moet dankbaar wees dat hy uit my lewe is. Dié keer is ek nie die slagoffer nie, sy is.”


Koop dit nou! Takealot | Loot | Graffiti | Amazon Kindle

Lees ’n uittreksel uit Die nimmer-nimmer-berge soos in Tryna du Toit Omnibus 11

In Tryna du Toit se liefdesverhaal Die nimmer-nimmer-berge, wat oorspronklik in 1953 verskyn het, moet Sarie de Klerk ná haar ma se dood na hul plaas terugkeer om vir haar pa en broer te kom huishou. Sy voel vasgevang in haar eensame bestaan, totdat die buurplaas ’n nuwe eienaar kry …

Lees ‘n uittreksel uit hierdie nostalgiese verhaal:


Op die dorp ry Sarie eers by die motorhawe aan om te hoor of die onderdele wat haar pa vir die bakkie bestel het, gekom het. Gelukkig is dit daar en nadat sy dit laat inlaai het, ry sy reguit poskantoor toe, waar André se brief wel op haar wag. Daar is ook ’n brief van Louise, haar skoonsuster. Sy bêre die briewe in haar handsak en tel die tydskrifte op toe ’n jong man langs haar kom staan.

Dis hulle buurman, Herman Bouwer, die nuwe eienaar van Uitkyk.

“Goeiemôre, juffrou,” groet hy beleef.

“Gaan dit goed?” “Goed, dankie,” antwoord sy skamerig en wonder waar- om sy altyd so jonk en verleë in sy geselskap voel. Is dit sy  koel, amper ongenaakbare houding of is dit maar net omdat hy, ten spyte van hulle buurskap, nog feitlik ’n vreemdeling vir haar is?

Hy vra na haar pa en nooi haar dan tot haar verbasing om ’n koppie tee saam met hom te gaan drink.

Hulle stap saam na die kafee daar naby en terwyl hy die tee bestel, bestudeer sy hom ongemerk. Herman Bouwer is omtrent dertig jaar oud, lank en skraal met sterk, breë skouers, donker hare, helderblou oë en ’n ferm mond. Die swaar, donker wenkbroue gee sy gesig ’n streng voorkoms.

Hy draai skielik sy kop en sy bloos, vies en verleë dat hy haar betrap het.

“Is jou pa ook op die dorp?” vra hy.

“Nee, Pa is besig om te ploeg. Ek het alleen gekom.”

“Is jy nie bang om alleen rond te ry nie?” vra hy en sy kyk verbaas op.

“Nee, ek is nie bang nie,” antwoord sy geamuseer. “Dis net ongerieflik as die ou Chev die dag vol nukke is.”

Hy frons, maar antwoord nie. Die kelnerin bring die tee en Sarie skink vir hulle in. Toe sy sy koppie aangee, vra hy: “Wanneer begin jou pa skeer?”

“Volgende week.”

“Hoe lank verwag julle om besig te wees?”

“Ek weet nie. Seker so drie, vier weke.”

“Ek kry die skeerders na julle. Ek sal maar later weer hoor hoe dit vorder.”

“Dit sal die beste wees,” sê sy koel. Is dít waarom hy haar genooi het om saam met hom tee te drink, om oor die skeerders te gesels?

“Wanneer gaan jy terug plaas toe?” vra hy onverwags en weer kyk sy verbaas op.

“Sodra die skool uitkom. Pa wil hê Hannes moet hom nog vanmiddag met die ploeëry help.”

“Jou broer skryf vanjaar matriek, nie waar nie?”

Sy knik, verbaas oor die skielike belangstelling.

“En dan?” vra hy. Sy antwoord nie dadelik nie en hy sien die skaduwee wat oor haar gesig val.

“Ek weet nie,” sê sy uiteindelik. “Hannes wil ’n dokter word, maar my pa sê hy moet kom boer.”

Hy is stil, dan sê hy: “Gelukskraal is ’n mooi plaas. Waarom wil hy weggaan? Omdat die wêreld daar buite vir hom blinker en mooier lyk?”

“Elke mens het die reg om oor sy eie lewe te besluit,” sê sy styf.

“As ’n man jonk is, weet hy nie altyd wat hy wil hê nie, of wat die beste vir hom is nie. Stem jy nie met my saam nie?” vra hy toe sy nie antwoord nie.

“Nee, ek stem nie saam nie, meneer Bouwer,” sê sy koel.

“Geen ouer het die reg om sy kind op te offer om sy eie ideale te bereik nie.” Sy drink haar tee klaar en stoot haar stoel agteruit. “Ek moet gaan, my tante wag vir my. Dankie vir die tee.”

Tant Anna ontvang haar hartlik en glimlag net toe Sarie vra of sy eers haar briewe kan lees. “Gaan jou gang,” sê sy. “Ek is in die spens besig as jy my soek.”

Sarie maak dadelik André se brief oop. Sy is so uitgehonger vir nuus van hom dat sy nie ’n oomblik langer kan wag nie.

Dis ’n lekker geselsbrief, vol allerhande nuusbrokkies oor homself, sy werk en sy vriende. André skryf sulke lewendige, interessante briewe dat dit haar laat voel of sy ook so ’n bietjie deel in sy lewe daar op universiteit. Marietjie Botha se naam kom ’n paar keer in die brief voor. Hulle was saam na ’n opvoering en ’n ander keer het hulle saam in ’n tennistoernooi gespeel. Verder skryf hy dat hulle nou in alle erns begin blok vir die eksamen, maar dat hy weer van hom sal laat hoor.

’n Tweede keer lees sy die brief noukeurig deur, ingeval sy iets gemis het, dan vou sy dit op en sit dit in haar handsak terug.

’n Lekker, interessante brief, en tog laat dit haar onbevredig. Hy sê dat hy haar mis en dat hy in dié dae so dikwels terugdink aan die een lente toe hulle saam in die Boland was. Maar sy lewe is so vol en besig en interessant dat sy twyfel of hy werklik weet wat verlange is. Dis in ieder geval ’n ander soort verlange as hare, wat soos ’n silwer draad deur die patroon van haar dae vleg en altyd maar daar is. Ook die gedagte dat daar gawe, aantreklike meisies soos Marietjie Botha is na wie hy hom kan wend wanneer hy behoefte aan geselskap het, laat haar nie meer getroos voel nie.


tryna-du-toit-11

Tryna du Toit Omnibus 11 bevat vier uiteenlopende stories deur ‘n immergewilde en baie geliefde skrywer.

Koop dit nou! Graffiti | Takealot | Amazon Kindle

Lees ’n uittreksel uit Boeie van goud deur Ena Murray

Drie van Ena Murray se heel beste liefdesverhale verskyn vandeesmaand in een omnibus, Ena Murray Keur 12.

In Boeie van goud, een van die verhale, vra Charmain haar af: Hoekom het Quintus de la Harpe met haar getrou as hy haar nooit werklik sy vrou wou maak nie? Sy het hom lief, maar moet toekyk hoe sy skoonsuster en niggie wedywer om sy aandag. Wanneer Marius de la Harpe en Jacques Taute haar pad kruis, raak die situasie nog meer onverstaanbaar …

Lees ‘n uittreksel uit hierdie verhaal:


em-keur-12-cov

Charmain kyk verbaas op toe die eienares van die losieshuis haar kom roep vir ’n besoeker. Sy is nie gewoond daaraan dat sy besoek kry nie. Dan frons sy. Miskien is dit daardie lastige klerk wat sy in haar nuwe werk leer ken het. Eers wil sy die hospita vra om namens haar verskoning te maak. Dan stap sy maar tog voordeur toe.

Haar hart spring in haar keel toe sy die imponerende gestalte in die voorportaal sien staan en sy steek viervoet vas; dis hý wat nader stap.

“Ek is jammer ek kom sommer so sonder afspraak hier aan, maar ek is toevallig in die stad en het toe gedink om net te kom hoor hoe dit gaan,” sê hy nadat hulle gegroet het. “Hoe gaan dit?”

Sy kyk met blink oë na hom op. Dis die oë van ’n kind, vol onverbloemde, opregte vreugde. Charmain is nog te jonk en onervare om nou al die kuns aan te geleer het om nie haar hart so te ontbloot nie.

“Dit gaan goed, dankie, meneer De la Harpe. O, dis wonderlik om u weer te sien!”

Hy knik, sy oë ernstig, bestuderend. “Ek is bly om dit te hoor.” Hy kyk vlugtig om hom heen in die portaaltjie, wat duidelik verraai dat dit nie een van die beste losieshuise in die stad is nie. “Sal ons ’n entjie gaan ry?”

Weer blink en skitter die oë onbeskaamd, en hy hoef nie op ’n antwoord te wag nie. Vir die tweede keer in haar kort, saai lewetjie voel sy hoe sy in die luukse motor wat voor die deur staan, ingehelp word, en dit voel vir haar asof sy sweef. Hy het weer gekom! Hy het haar onthou! So dink sy deurentyd.

“Waar is jou kwaai vriendin?” vra hy glimlaggend toe hy langs haar inskuiwe en die masjien aanskakel.

Charmain lag. “Sy is weg op ’n toneeltoer. Sy is nie regtig so kwaai nie. Klara is ’n dierbare mens, en vir my soos ’n suster. Van die eerste oomblik af het sy my onder haar vlerk geneem en beskerm. Dit was maar deur haar dat ek die twee klein rolletjies gekry het. Ek is nie ’n goeie toneelspeelster nie,” erken sy met kinderlike eerlikheid, en die man glimlag weer.

“Vertel my meer van jouself. Jou vriendin het daardie aand, toe ek julle uitgeneem het vir ete, gesê jy is ’n weeskind. Is jy werklik heeltemal alleen op die aarde?”

“Ja. En as ek verlangse familie het, het hulle in elk geval jare gelede al van my vergeet.” Sy sê dit sonder enige verbittering en op ’n manier wat die gehardste hart sal aangryp, en die man frons diep. Hy bring die motor tot stilstand by een van die mooi uitkykpunte oor die stad en draai skuins na haar. Sy gesig is net ’n vae, donker vlek. Subtiel word haar powere lewensverhaaltjie uit haar getrek.

“Ek wil nog dankie sê vir die geld wat u vir my by Klara gelaat het. Ek het ’n briefie geskryf om dankie te sê . . .” sluit sy af.

“Ek het dit gekry, dankie.”

“Ek sal, sodra ek kan, dit aan u terugstuur. Ek het werk gekry in ’n boekwinkel.”

“Dit was ’n geskenk, nie bedoel om terugbetaal te word nie.” Hy kan haar ongemak aanvoel en vervolg: “Dis ’n groter kuns om te ontvang as om te gee, Charmain.” Sy is stil, en ’n rukkie lank is net hul asemhalings hoorbaar. Dan, skielik, lê sy vingers onder haar ken, word haar gesiggie na hom opgelig. “Jy is ’n pragtige ou meisietjie. Jy verdien . . .”

Hy bly skielik stil en sy kyk met groot oë na die gesig so naby hare. Toe sy lippe meteens saggies op hare druk, roer sy nie, sit net bewegingloos onder sy aanraking, en in die lig van ’n flou maan kan hy die wit boog van haar nek duidelik sien – sien hoe die kuiltjie in haar nek onreëlmatig klop . . . nes ’n wilde voëltjie wat hom skielik in ’n koutjie bevind . . .


Koop dit nou! Graffiti | Amazon Kindle | Loot